Ang lahat ay nakaplano na

Sa laro ng pag-ibig, hindi naman talaga mahalaga kung sino ang panalo. Ang mahalaga ay ang malaman mo kung kailangan pa bang ipaglaban, o tuluyan ng wakasan. Malalaman mo lang na mahal mo pala ang isang tao pag gusto mo siyang maging masaya, kahit na ang ibig sabihin nito'y maging masaya sa piling ng iba.

Ang lahat ay nakaplano na. Kung nasaktan ka dahil hindi ka mahal ng taong mahal mo, huwag kang matakot na magmahal muli, sapagkat di mo malalaman ang pakiramdam ng tunay na pag-ibig, kung di mo susubukan.



Lahat ay kayang lampasan ng pag-ibig. Kung di ka masasaktan, di ka matututo. Hindi naman sa lahat ng panahon ay nandyan ang sakit. Sapagkat ang sakit ay parte lamang ng mga pagsubok. Huwag mong hanapin ang pag-ibig, hayaan mong ang pag-ibig ang maghanap sa'yo. Kaya nga tinatawag itong "nahulog sa pag-ibig",hindi mo kontrolado ang pagkakataon, nahulog ka lang.

Gaya ng pagbabasa, hindi mo matatapos ang isang libro kung di mo tutuldukan ang naunang pahina. Kung gusto mong malaman ang katapusan ng istorya, kailangan mong iwan ang nakakaraan.



Ang pag-ibig ay hindi namamatay sa isang simpleng pagkakamali. At lalong hindi ito nabubuhay sa isang simpleng yakap. Ito ay isang panghabambuhay na byahe na ating tatahakin habang tayo ay tumatanda.

Kaya naman, ang pinakamahalagang metapora ng pag-ibig ay ang lumayo kung kailangang ipaglaban at ipaglaban kung kailangang lumayo. Pinapalitan ng tadhana ang inaakalang pag-ibig sapagkat may mas dakila pa pala na naghihintay sa tabi-tabi.

Kung nahulog ka at nasaktan, gamitin mo ang panahon upang maghilom ang sugat. At kung magaling ka na, muling maglakbay. Kasabay ng pag-asa ay ang pagsugal sa kabiguan. Ang mabuhay ay pagsugal sa kamatayan. Ang pagtataya para sa minamahal ay nangangailangan ng tunay na tiwala. At kasabay sa pagsugal sa pag-ibig ay ang nakatayang sakit na makakamit.

Ano nga ba talaga ang pag-ibig?

Mahulog ngunit huwag madapa.
Magtiwala ngunit huwag magkompyansa.
Magbigay at huwag magdamot.
Masugatan ngunit huwag masaktan.

TADHANA NGA KAYA?

Walang sinuman ang makakapigil sa pag-ikot ng panahon. At kung hahayaan lamang natin na sayangin ng kabiguan ang ating oras, baka hindi na natin namamalayan na masyado na palang malayo ang pinapangarap nating kasiyahan.

Hindi na natin maibabalik ang pagkakataon. Ngunit maaari tayong makapulot ng mga aral mula sa kahapon upang magsimula ng bago at itama ang pagkakamali. Ang mga kabiguang natamo at mga luhang tumulo, ang siyang magsisilbing alaala na magbibigay sa atin ng sigla upang lumaban muli.



Naglalakad si Maria. Naglalakad patungo sa isang lugar na maaari niyang pagsabihan ng lahat ng kanyang saloobin at hinanakit na nadarama. Naglalakad siya patungo sa Chapel. Walang kamalay-malay sa mga taong nakakasalubong niya. Nakayuko lang, habang iniiwasan ang maputik na daan. Nag-iisip ng kung anu-ano…

Sa di kalayuan, nandoon si Pedro. Naglalakad din, habang nakikipag-usap sa kanyang kaibigan na tila hindi naman siya pinakikinggan.

At dahil sa magkasalungat na direksyon na kanilang nais puntahan, ay nagkataong nagkabangga ang kanilang mga landas.

Ang sabi ng iba, ang mga taong nakakatagpo natin patungo sa ating mga landasin ay ang mga taong bahagi ng ating tadhana. Sabi pa nila, nakatadhana ang lahat. At may rason kung bakit natin sila nakikilala. Hindi natin lubos malaman kung ano ba talaga ang halaga nila, hanggang sa maging huli na ang lahat.

Mayroon silang kani-kanilang importansya. Ang iba’y may panghabam-buhay na dulot, habang ang iba ay mananatiling alaala lamang.

Maria: (nakayuko parin) Ano ka ba? Di ka ba marunong tumingin sa dinadaanan mo?
Pedro: Oi Maria, sungit mo ah?
Maria: Ay Pedro, ikaw pala. Ikaw kasi eh, nananadya ka ata ah?
Pedro: (ngiti lang)
Maria: Sige, alis na ‘ko.
Pedro: Oi, sapatos mo oh (key chain na sapatos), nahulog.
Maria: Salamat
Pedro: Bye Maria…



Kadalasan, ang mga taong saglit lamang natin nakikita o nakakasama, ay ang mga taong madalas na may iniiwan na bakas sa ating mga puso. Hindi man natin ito namamalayan, ngunit isa sila sa mga rason kung bakit nag-iiba ang ikot ng ating mundo na tila ‘di natin napapansin.

Ang mga kaluluwang nakikilala natin, ay darating at lilipas din. Kung minsan, swerte swerte lang kung makakakilala tayo ng isang espesyal na kaluluwang itatago ang ating pangalan sa kanilang mga puso..

Ngunit kahit na ang iba ay dadaan lang at aalis din, ang mahalaga ay ang naiwan nilang bakas. Bakas na magsisilbing lakas para sa ating mga minimithing pangarap, kasama ang mga alaalang iniwan nila sa ating buhay…

Tapos na si Mariang magdasal. Mabilis siyang naglakad papalabas ng paaralan upang umuwi ng maaga para di maabutan ng paparating na ulan. Di nagtagal bigla niyang natanto ang mga bulong na bumabagabag sa kanyang isip, “Pa’no kaya kung di ako bumaba sa ganong oras, at di ako dumaan sa ganong lugar, at di ako papunta sa ganong destinasyon, magkikita parin kaya kami ni Pedro?”

Tiningnan niya ang sapatos na key chain na nahulog dahil sa kanilang banggaan, at muli siyang napabulong, “Pa’no kaya kung di ka nahulog, pa’no kaya kung di ka niya pinulot, darating din kaya ang oras na muling magtatagpo ang aming mga mata, o yun na ang huling beses ng aming pagkikita?”

Kung minsan, ang mga simpleng pagtatagpo at pagkikita ang nagbibigay lakas sa isang tao upang ipagpatuloy ang kanyang pangarap. Alam natin na pwede nating balik-balikan ang mga masasayang alaalang nangyari sa ating buhay. Tayo at tayo rin mismo ang makakaalala ng mga masasayang pangyayaring yun. At tayo at tayo rin ang makakapagsabing siya ang pinakamahalagang taong bumuhay sa aking nakaraan.



Nasa labasan na si Maria. Puyat at pagod sa lahat ng kanyang ginawa sa araw na iyon. Inayos niya ang kanyang buhok at tinaggal ang I.D. na sagabal sa kanyang leeg.

At sa pagharap niya sa labas ng paaralan na nababalot ng madlang nagkakandarapa upang mabuhay, ay muli niyang nakita ang isang imahe na tila nagpabagal sa panahong kanyang pinaka-iingatan. Nandoon si Pedro, nakatingin sa kanya, nakangiti, habang naglalakad papunta sa direksyon na pinagmulan ni Maria.

Walang katumbas ang mga masasayang alalala. Ito’y mananatili sa ating mga puso at magsisilbing mabuting gabay para sa ating hinaharap.

Kaya naman, ang tadhana, hindi hinahanap, hindi kinokontrol at hindi minamajik. Ito ay darating lang. Darating sa pagkakataong hindi natin inaakala. Magugulat ka nalang, noong una’y wala pa siya, paglingon mo, nandoon na pala.

Minsan, ang kailangan lang natin ay isang espesyal na tao na magiging gabay natin upang makilala ang sarili. At sa ating pagkilala sa ating sarili, doon natin makikita na may isang AKO pala, na hindi ko pa nakikilala. At dito tayo mamumulat sa isang mundong ang panahon, ay ginto.

LOVE AND SERENDIPITY

Love, I have realized, colors the unsearchable shadows of life; for it makes the gray world brilliant and everything near turns up to be a garden of brightness.

Stephanie is a fairy-tale character half told. She lived in a simple house and her loving family makes their home a castle to live.

During her childhood years, Stephanie was one of the town’s beauties. Intellectual, deliberate in her beliefs, precise in reasoning and a heart of gold, makes her admired by all. Her passion and fondness in make-up, lipstick and physical respect, gave her the power to transform an ugly duckling into a shining swan. Suitors from different classes and even places came to court her. But being a woman of modesty, she reserved her true love for the man she really loves.

As the years pass by, she discovered that her young heart blossomed for someone. At first, she tried to convince herself that what she’s really feeling is simply pure infatuation or crush. Until before long, she had discovered that the infatuation had turned to love. She was in love.

Her love story didn’t turn out to be a Cinderella story. Her fake prince charming only broke her heart. It took her many years to move on. Sorrow almost swallowed her entire existence. And in such a moment, pain almost destroyed her.

It was after a serious realization that made her grasp her desperate situation. She learned the essence of true love. True love showed her the way to a more beautiful, fuller, and nearly perfect life. She learned to value herself more. She realized that she can’t love someone, unless she’ll love herself.

Days after she had realized the ups and downs of her existence, a lifetime memory knocked at her door. Her true prince charming came. It was justly unexpected. For the first time in her life, she felt the very fast beating of her heart. Her knees were shaking and she can’t speak fluently. Her heart was marveled by Cupid’s arrow.

After months of courtship, Josh made her the happiest princess. Love made her life forever beautiful, forever wise and forever happy. And like the flowers in the meadows, her life blossomed and all her bitterness was cleansed.

Indeed, love makes the gray world brilliant and everything near turns up to be a garden of brightness.

Can I Agree?

Can I agree...
That there is no light that shines brighter than my mom?
Can I agree...
That no one stands so resilient than my mom?
Can I agree...
That through restless nights and early mornings there is no one like my mom?

She is the weaver of all my hopes and dreams. She had connected my past with the present and she is no more than good at picking colors for my life. She helped me plant the seeds for a moral and abundant living. She's been my anchor and my rock who values respect and admire God enormously. She is the world's sweetest mother who lifts my soul and help me grow. She is the best thing that happened in my life.

Though it is not yet mother's day today, still, I want her and even the whole world to know that I wouldn't be the person I am today if I never had a mother like her. I love you mom.

I will definitely miss you tomorrow, cause now, I miss you already

TO MY INVISIBLE LOVER:

Someone asked me if i missed you. I didn't answer. I just closed my eyes and walked away, then i whispered, "Nobody knows how much i miss him, and I'm sure tomorrow i will miss him more, cause now i missed him already."

I love you times infinity plus one. It's tough, but I'm trying to deal with it.You may not be here with me but thoughts of you are always here in my heart. I wish you weren't so far away that I could talk with you funnily just like how things used to be in my mind. I try not to admit to myself, that I'm not really missing you. But the teary eyes, sleepless nights and blushing pimples were my living witnesses, that I'm only lying to myself.

Nobody knows that i still wake up thinking of you each day. Nobody knows that I'm talking and convincing myself alone in the mirror that somehow, someday, you will come smiling in front of me. Nobody knows that I've composed songs because I'm hoping that when time comes you'll listen to the melodies of my heart. And nobody knows that you're still the one I love, that I still think of you, and I missed you more than words can say.

"Really, I will definitely miss you tomorrow, cause now, I miss you already."

LOVINGLY YOURS,
Pax

The happy song

The moment i met you
the moment i saw you
i found something peculiar
there's somethin' about you
i wanna know, i do
but it's quite unfamiliar

you are not that cute
i suppose you knew
you're not even
tall, dark and handsome
is it about your hair?
or your lonesome stare?
that tickles my
spurious innocence

am i falling in love
cause i'm feeling high
every time you pass by
is this feelin' true
i don't know what to do
every time that i'm with you

being without you
i wanted to undo
the spark when i'm with you
cause still i don't know by
now that i still try
to find the reason why

cause now i find you cute
i don't know if you knew
though you're not
tall, dark and handsome
the magic that's in your hair
the charm in your stare
still tickles my
spurious innocence